De nasleep van de feestdagen
De nasleep van de feestdagen: hoe voel je je nu écht, nu de hapjes op zijn, de feestelijke tafels zijn afgeruimd en de eindejaarsdrukte is gaan liggen?
De feestdagen zijn een tijd van gezelligheid, feest en – als het even mee zit – kostbare tijd met mensen die je dierbaar zijn, allemaal vergezeld van een schijnbaar eindeloze hoeveelheid heerlijk eten. Te midden van het klinken van de glazen, het rijkelijke kerstmaal en de stortvloed aan kerst- en nieuwjaarswensen, is het gemakkelijk om overweldigd te raken. Niet alleen door al die drukte en feestjes, maar ook door de uitdaging om in alle gesprekken, samenkomsten en familietradities jezelf niet te verliezen. Of je nu de feesten zelf organiseert, of overal je voeten onder tafel schuift, de feestdagen overleven vereist voor de meesten onder ons veel doorzettingsvermogen. Toen ik nog geen kinderen had, probeerde ik tussen de feestdagen door nog hard te werken (het was dan lekker stil op kantoor) en was ik er tussen het afwerken van dossiers met het oog op het eindejaar, heel graag bij om mee feesttafels te dekken, van gulle tafels te smullen en hier en daar al eens een cadeautje te openen. Nu zijn er kinderen en die brengen nieuwe uitdagingen: veertien dagen samen thuis, familiefeesten met verleidingen van begin tot eind, nieuwjaarsbrieven op verschillende adressen voor te dragen, cadeautjes uit te pakken en erger nog: ze vervolgens ook nog een plek te geven tussen alle spullen die ze al hebben.
Hoezeer de feestdagen voor de meesten onder ons gelukkig gevuld zijn met gezelligheid en feest, kunnen ze ook de nodige stress en overweldiging met zich meebrengen. Of verdriet, wanneer iemand wordt gemist. Ik kreeg het terug van zowat alle ouders van kleine kinderen: het is gewoon zo ontzettend vermoeiend. Het is in deze dagen heel makkelijk om je moe en losgekoppeld te voelen. “Begin met het stellen van realistische verwachtingen en het prioriteren van wat voor jou het belangrijkst is”, las ik ergens. Mooi gezegd natuurlijk, maar niet gemakkelijk voor een recovering people pleaser, in een periode waarin je meer op het ritme leeft van tradities dan van jezelf. Het moeilijkste voor mij is dat niet alleen ik toch altijd even moet bekomen van die drukte (ondanks mijn grote liefde voor de kerstdagen en het plezier dat mijn partner en ik beleven aan het hosten van feestjes), maar ondertussen ook mijn kinderen best wat extra ondersteuning nodig hebben om de spanning kwijt te kunnen, om zichzelf te reguleren voor en na de festiviteiten. Geen feestje te veel, voor die jongens van mij, maar de weerbots kickt toch telkens in. En dat in combinatie met wat ik zelf nodig heb, maakt voor mij de feestdagen en ouderschap tot een stevige uitdaging.
Dit jaar heb ik het, nog voor de kerstvakantie begon, al uitgesproken en dat heeft me heel zeker veel opgeleverd. Ik heb mijn partner aangegeven dat ik al moe werd als ik nog maar naar de planning keek en heb op gezette tijden helemaal voor mezelf gekozen: hij had het volste begrip en wist waarover ik het had. Heel bewust heb ik genoten van sommige gesprekken en andere heb ik vermeden. Ik heb bewust ingecheckt bij mijn kinderen en ben, als ik het tijdig doorhad, voor hun behoeften opgekomen. Hier en daar ben ik gevlucht in werk om iets voor mezelf te kunnen doen. Aan mijn gasten heb ik het gewoon gezegd, wanneer ik vroeger naar bed wilde en ik heb veel, heel veel perfectionisme losgelaten.
We brachten ook een langverwachte wens in vervulling: we sliepen met zijn allen deze kerstvakantie in onze zitkuil. We sleepten matrassen naar beneden en vormden één knus bed bij het haardvuur en de kerstboom. Het was opvallend hoe goed en lang er die nachten geslapen werd. Ik lag wakker bij het heldere licht van de volle maan en genoot van de diepe, rustige ademhalingen van mijn liefjes rondom mij en voelde hoeveel rust en comfort dit bracht in de hectische dagen die we hadden gehad. Als je hen vandaag vraagt of ze een fijne kerstvakantie hebben gehad, is het samen slapen bij de kerstboom hetgeen ze eerst vertellen.
En dan, als al dat knallen en dat vieren achter de rug is, is het tijd voor de meesten om ook weer aan het werk te gaan. Wij hebben daar – idealiter – zelf voor gekozen, maar die gastjes gaan gewoon weer (lange) dagen naar school. Onze jongens gaan heel erg graag en hebben daar een fijne, warme plek, maar ik kan me voorstellen dat veel kinderen die lange uren in de kinderopvang of op school doorbrengen, een schril contrast ervaren met de vakantie. Mijn hart gaat uit naar al die kleine mensjes.
Deze blog is geschreven door Klaartje Verrijcken.