Strijd aan tafel

Is er bij jullie thuis ook veel spanning en strijd aan tafel?

De theorie van de verdeling van verantwoordelijkheid van Ellyn Satter, heeft hier bij ons voor veel rust gezorgd. Maar ik voel toch ook nood om te nuanceren. De theorie stelt dat je als ouder bepaalt, wanneer, wat en waar er gegeten wordt. Het kind bepaalt of en hoeveel. Het blijkt dat als deze verdeling van verantwoordelijkheid gerespecteerd wordt, er veel strijd om eten verdwijnt. Als zowel kind als ouder zich aan de verdeling houden tenminste.

Heel vaak zien we strijd ontstaan wanneer de rollen door mekaar gaan lopen. Als je als ouder pusht om méér te eten dan wat je kind wil, als je kind altijd mag bepalen wat er op tafel mag, als er geen duidelijkheid is wanneer het etenstijd is. Het is dus zeker een waardevol principe en misschien heb jij er ook wat aan. Bij ons heeft het zéker veel rust gebracht en strijd aan tafel vermeden. En toch…

Mijn partner en ik hechten veel belang aan samen eten aan tafel. Ikzelf kan echt uitkijken naar het moment van de dag dat we met zijn allen aan tafel gaan. We proberen voedzaam te koken en mijn partner en ik houden van koken en lekker eten. Maar in de realiteit is dat samen aan tafel toch soms heel anders dan wat ik hoop. De verantwoordelijkheden scherp houden, bracht zeker rust.

Maar toch… op een bepaald moment ging ik me zorgen maken of mijn kind nog wel voldoende binnenkreeg, want nu hij zelf bepaalde of en hoeveel hij at, at hij soms van de meest voedzame maaltijden van de dag (het versbereide avondmaal) heel weinig. Ook zag ik in dat, wat ik zie als een moment van rust, genieten en verbinding, voor mijn kind misschien net iets heel anders is. Na een hele dag op school, is samen aan tafel zitten en iets eten waar hij geen zin heeft, voor de ene soms gewoon teveel. Als je hoofdje anders werkt, zijn er doorheen de dag al 101 dingen die voor extra stress hebben gezorgd. Er is gewoon minder marge om bijvoorbeeld iets nieuws te proeven. Stress kan ook zijn effect hebben op het hongergevoel en de eetlust. Voor de ander is rustig stilzitten nu eenmaal echt een gigantische opgave.

Wij hebben ervaren dat het met neurodivergente breinen niet altijd makkelijk is om vast te houden aan de theorie. Daarnaast kan ik me heel goed voorstellen dat ook andere situaties maken dat het niet lukt om de theorie te handhaven, want niet alle ouders hebben de tijd, de mentale ruimte of de financiële mogelijkheden om elke dag in boodschappen te voorzien en samen een gevarieerd en gestructureerd eetpatroon te ontwikkelen.

Ik blijf vertrouwen op goed blijven kijken, afstemmen en kunnen aanvaarden dat ook dit in fases of met betere en slechtere dagen gaat. Blijf kijken en voelen. Houd vertrouwen in wat jij weet over jouw kind en in je kind. Doe wat past bij jullie gezin!

Deze blog is geschreven door Klaartje Verrijcken.